Selflessness and altruism make for bad volunteers. Without self-interest, volunteers easily opt out of commitments and objectify those they are trying to help.


Good: just not good enough

When people show up to volunteer for the first time there are multiple reasons behind that decision. Almost certainly, those reasons are extrinsic. A motivation is extrinsic when it exists outside of the person - like an athlete who feels compelled to run harder when he hears the crowd cheer him on. On the other hand, intrinsic motivation exists within us - like when that athlete runs harder because of the pleasure the sport brings. (For more on extrinsic versus intrinsic motivation read Part 1 of this series). When it comes to volunteering, it’s not that extrinsic motivation isn’t good - it’s just not good enough.

Extrinsic motivations aren’t good enough because they don’t last. On the other hand, when our motivation is intrinsic, personal, and tied to our identity, it becomes a priority. If we want people to volunteer with us over the long haul, then we must leave behind the glorified altruistic, for genuine self-interest.

But wait, isn’t volunteering is about giving back? Isn’t it about appreciating how much we have, and helping someone who doesn’t have so much? Volunteering is selfless, isn’t it? Doing good, solving problems, making the world a better place?

It’s Us. Helping Them.

Right?

Well, that’s certainly where we all start. But there comes a point when our good intentions toward others threaten to transform them from people into objects.


My true value

Sunday Suppers in Halifax were held each week in the gym of St Andrews United Church. Our guests were men, women and children experiencing the full spectrum of poverty. Most were dealing with addictions and mental illnesses, many were homeless. We served approximately 150 meals to these families each Sunday. The meals were organized so that over the course of a year thousands of people could experience volunteering. People could show up on a whim without any prior commitment, preparation or experience. I simply oriented them with a 15-minute introduction before serving the meal.

Now, I knew that out of the 50 to 70 volunteers, only a handful would know anything about the issues of poverty, homelessness, addiction or mental illness. I also knew that they sincerely wanted to help in some way. Most of them had intended to serve at Sunday Suppers for some time, but their busy lives had kept them away. That is, until today.

Today, these people had managed to set aside other commitments in order to show up. They were ready to make a difference, feed the hungry, solve a problem. So, I introduced myself and gave a quick sketch of how the meal would operate. Then, I took a few minutes to address our volunteers’ expectations:

“The poor are not a problem to be solved, and we are not going to make a dent in the issues of hunger here today.”

All eyes blinked, clearly asking, “Yes? So what, in fact, are we planning to accomplish by handing out all this food?”

I continued, “We are here to remember who we are; where our true value lies. We have been bombarded all week by messages that try to persuade us that our value is found in the labels on our clothes, the model of our car, the square footage of our house, the letters in our degree, and the tonnage of our consumption. We are driven to buy more, sell more, make more, consume more.”

Many heads nodded in silent, exhausted agreement.

“But none of these things make us valuable. Not any more than the complete lack of these things make our guests - the men, women and children waiting to receive this meal - less valuable.

Rather, we each possess an innate value that transcends these trappings and the frenzied activities of our lives.”

The group had become quiet. Some looked at the floor, others exchanged knowing glances.

“In fact, as a volunteer at this meal, your highest contribution is simply being here. Now don’t get me wrong, we need people to run the meals, wash the dishes and clean the floors,’ I said as I smiled and elbowed the guy next to me. ‘But the most amazing gift you have to offer is the simple message “You are worth it”. By showing up here today for just a couple hours, you’re telling our guests, “You are worth some of my life.”

While you were pressured all week to do more, gain more, become more, these men and women were being told to get off the street, get away from the door, go find a job. Two hours of your life this Sunday afternoon is priceless. Because today we remember together who we are. We remind each other where our true value lies. And we lift each other up in a celebration of life, community and hope.”

The orientation would conclude with a brief prayer of gratitude. Then, we would walk out together to spend time with our guests...and to remember, if only for a few moments, our mutually innate value.


Where our true value lies

At Sunday Suppers, the time volunteers spent among the guests was essential. It was when the line between “us and them” became sufficiently blurred. Who is serving and who is being served? Who really gives, and who receives? Unless we become personally engaged with those we are serving, we will find ourselves working to fix them. Our goal will focus on enabling them to look, act, and talk like “us.” Sure, we want these things for good reasons. Poverty is not a ‘culture’ to be preserved and cherished. It is, rather, a societal class that exists because of systemic injustice and apathy. But there is a defining difference between viewing poverty as an issue to be addressed, and objectifying those affected by poverty by viewing them as a problem to be fixed.

When we are motivated to help someone else we naturally consider what good we can do, what resources we have to offer, and how we can actively be a part of some kind of solution. We want to ‘fix’ something, develop a solution to the problem. We want to make life better. Again, there’s nothing wrong with that, as long as that’s the starting point. If we stay there, with those notions of the ‘haves’ and ‘have nots’ we will almost certainly begin to objectify people.

Self-interest, not altruism is what makes for a great volunteer. Help your volunteers discover the personal reasons they have for being there. Doing so will ensure their commitment and keep them from objectifying those they are working with.

Chris Jarvis
Senior Consultant, Realized Worth, Toronto, Canada 416-567-2004
Email me; chrisjarvis@realizedworth.com
Join our Facebook Page
Follow me on Twitter @RealizedWorth
Check out My LinkedIn Profile

Voulez les bons volontaires ? Videz l'altruiste, trouvez l'intéressé (partie 2 de 2)
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Selflessness et altruisme se dirigent vers de mauvais volontaires. Sans intérêt, les volontaires quittent facilement des engagements et objectify ceux qu'ils essayent d'aider.


Bon : juste assez non bon

Quand l'exposition de personnes jusqu'au volontaire là sont pour la première fois des raisons multiples derrière cette décision. Presque certainement, ces raisons sont extrinsèques. Une motivation est extrinsèque quand elle existe en dehors de de la personne - comme un athlète qui se sent compulsif pour courir plus dur quand il entend la foule l'encourager dessus. D'une part, la motivation intrinsèque existe chez nous - comme quand cet athlète court plus dur en raison du plaisir le sport apporte. (Pour plus sur extrinsèque contre la motivation intrinsèque lisez la partie 1 de cette série). Quand il vient à offrir, ce n'est pas que la motivation extrinsèque n'est pas bonne - il est assez non bon simplement.

Les motivations extrinsèques ne sont pas assez bonnes parce qu'elles ne durent pas. D'une part, quand notre motivation est intrinsèque, personnelle, et attaché à notre identité, ce devient une priorité. Si nous voulons que les personnes offrent avec nous au-dessus du long-courrier, alors nous devons laisser avons amélioré altruiste, pour l'intérêt véritable.

Mais attente, n'offre pas est au sujet de donner en arrière ? N'est-il pas au sujet d'apprécier combien nous avons, et aidant quelqu'un qui n'a pas tellement ? Offrir est désintéressé, n'est-ce pas? Faire bon, résolvant des problèmes, faisant au monde un meilleur endroit ?

Il est nous. Les aider.

Droite ?

Bien, c'est certainement où nous tous commençons. Mais là vient un point quand nos bonnes intentions vers d'autres menacent de les transformer des personnes en objets.


Ma valeur vraie

Des dîners de dimanche à Halifax ont été tenus chaque semaine dans la salle de gymnastique de l'église unie par Andrews de rue. Nos invités étaient des hommes, les femmes et les enfants éprouvant le plein spectre de la pauvreté. Les la plupart traitaient des penchants et les maladies mentales, beaucoup étaient sur le pavé. Nous avons servi à approximativement 150 repas à ces familles chaque dimanche. Les repas ont été organisés de sorte qu'au-dessus du cours des milliers d'une année de personnes ait pu éprouver offrir. Les gens pourraient révéler sur un caprice sans n'importe quelle engagement, préparation ou expérience antérieure. Je les ai simplement orientés avec une introduction 15 minute avant de servir le repas.

Maintenant, j'ai su cela hors des 50 à 70 volontaires, seulement une poignée saurait n'importe quoi au sujet des questions de la pauvreté, du phénomène des sans-abri, du penchant ou de la maladie mentale. J'ai également su qu'ils ont sincèrement voulu aider d'une manière quelconque. La plupart d'entre eux avait eu l'intention de servir aux dîners de dimanche pendant un certain temps, mais leurs vies occupées les avaient maintenus partis. C'est-à-dire, jusqu'à aujourd'hui.

Aujourd'hui, ces personnes étaient parvenues à mettre de côté d'autres engagements afin de révéler. Ils étaient prêts à faire une différence, alimentent l'affamé, résolvent un problème. Ainsi, je me suis présenté et ai donné un croquis rapide de la façon dont le repas fonctionnerait. Puis, j'ai pris quelques minutes espérances pour m'adresser à nos volontaires des' :

« Les pauvres ne sont pas un problème à résoudre, et nous n'allons pas faire une bosselure dans les questions de la faim ici aujourd'hui.  »

Tous les yeux ont clignoté, clairement demandant, « oui ? Ainsi que, en fait, sommes-nous projetant accomplir en distribuerant toute cette nourriture ?  »

J'ai continué, « nous suis ici pour se rappeler qui nous sommes ; là où notre valeur vraie se trouve. Nous avons été bombardés toute la semaine par les messages qui essayent de nous persuader que notre valeur est trouvée dans les étiquettes sur nos vêtements, le modèle de notre voiture, la longueur carrée de notre maison, les lettres en notre degré, et le tonnage de notre consommation. Nous sommes conduits pour acheter plus, vendons plus, faisons plus, consommons plus.  »

Beaucoup de têtes ont incliné la tête dans l'accord silencieux et épuisé.

« Mais aucune de ces choses ne nous rend valables. Pas plus que le manque complet de ces choses font nos invités - les hommes, les femmes et les enfants attendant pour recevoir ce repas - moins objet de valeur.

Plutôt, nous chacun possédons une valeur innée qui dépasse ces piégeages et les activités frénétiques de nos vies.  »

Le groupe était devenu tranquille. Certains regardés le plancher, d'autres ont échangé connaître des regards.

« En fait, en tant que volontaire à ce repas, votre contribution plus élevée est simplement ici. Maintenant ne m'obtenez pas le mal, nous ont besoin de personnes pour courir les repas, font la vaisselle et nettoient les planchers,' I dit car j'ai souri et ai écarté le type à côté de moi. Le `mais le cadeau le plus étonnant que vous devez offrir est le message simple « vous le valez la peine ». En révélant ici aujourd'hui pendant juste des heures d'un couple, vous dites nos invités, « vous valez la peine une partie de ma vie.  »

Tandis que vous étiez pressurisé toute la semaine pour faire plus, gagnez plus, devenez plus, ces hommes et femmes étaient dits pour obtenir outre de la rue, obtiennent loin de la porte, vont trouvaille un travail. Deux heures de votre vie cet dimanche après-midi est inestimable. Puisqu'aujourd'hui nous nous rappelons ensemble qui nous sommes. Nous nous rappelons où notre valeur vraie se trouve. Et nous nous soulevons vers le haut dans une célébration de la vie, de la communauté et d'espoir.  »

L'orientation conclurait avec une brève prière de gratitude. Puis, nous marchons dehors ensemble pour passer le temps avec nos invités… et pour se rappeler, ne fût-ce que pendant quelques moments, notre valeur mutuellement innée.


Là où notre valeur vraie se trouve

Aux dîners de dimanche, les volontaires de temps dépensés parmi les invités étaient essentiels. Il était quand la ligne entre « nous et eux » est devenue suffisamment brouillée. Qui est portion et qui est servi ? Qui donne vraiment, et qui reçoit ? À moins que nous devenions personnellement engagés dans ceux nous servons, nous nous trouverons travailler pour les fixer. Notre but se concentrera sur leur permettre de ressembler, agir, et parler à « nous. » Sûrs, nous voulons ces choses pour de bonnes raisons. La pauvreté n'est pas une culture de `' à préserver et être aimée. C'est, plutôt, une classe sociale qui existe en raison de l'injustice et de l'apathie systémiques. Mais il y a une différence définissante entre la pauvreté de visionnement car une question à adresser, et objectifying ceux affectés par la pauvreté en les regardant comme problème à fixer.

Quand nous sommes motivés pour aider quelqu'un d'autre que nous considérons naturellement quel bon nous pouvons faire, quel ressources nous devons offrir, et comment nous pouvons activement être une partie d'un certain genre de solution. Nous voulons à la difficulté de `' quelque chose, développons une solution au problème. Nous voulons rendre la vie meilleure. Encore, il n'y a rien mal avec celui, tant que c'est le point de départ. Si nous restons là, avec ces notions des nantis de `et `ayez les nots' que nous commencerons presque certainement objectify des personnes.

L'intérêt, pas altruisme est ce qui se dirige vers un grand volontaire. Aidez vos volontaires à découvrir les raisons personnelles qu'elles ont pour être là. Faire ainsi assurera leur engagement et les garder d'objectifying ceux qu'elles fonctionnent avec.

Consultant en matière aîné
de Chris Jarvis, valeur réalisée, email de Toronto, Canada
416-567-2004 je ; chrisjarvis@realizedworth.com
joignent le notre Page de Facebook
Suivez-moi sur Twitter @RealizedWorth
Contrôle dehors Mon profil de LinkedIn

¿Desee a buenos voluntarios? Descargue el altruista, encuentre el Self-Interested (la parte 2 de 2)
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Selflessness y el altruismo hacen para los malos voluntarios. Sin interés propio, los voluntarios optan fácilmente fuera de comisiones y objectify ésos que están intentando ayudar.


Bueno: apenas no bueno bastante

Cuando la demostración de la gente hasta voluntario allí es por primera vez razones múltiples detrás de esa decisión. Casi ciertamente, esas razones son extrínsecas. Una motivación es extrínseca cuando existe fuera de la persona - como un atleta que se sienta obligado para funcionar más difícilmente cuando él oye a muchedumbre animarlo encendido. Por otra parte, la motivación intrínseca existe dentro de nosotros - como cuando ese atleta funciona más difícilmente debido a el placer el deporte trae. (Para más en extrínseco contra la motivación intrínseca lea la parte 1 de esta serie). Cuando viene a ofrecerse voluntariamente, no es que la motivación extrínseca no es buena - es no bueno justo bastante.

Las motivaciones extrínsecas no son bastante buenas porque no duran. Por otra parte, cuando nuestra motivación es intrínseca, personal, y atado a nuestra identidad, se convierte en una prioridad. Si quisiéramos que la gente se ofreciera voluntariamente con nosotros sobre el avión transcontinental, entonces debemos irnos detrás de glorificamos altruista, para el interés propio genuino.

¿Pero espera, no se está ofreciendo voluntariamente está sobre dar detrás? ¿No está sobre la apreciación de cuánto tenemos, y ayudando alguien que no tiene tanto? ¿El ofrecerse voluntariamente es selfless, no es? ¿El hacer bueno, solucionando los problemas, haciendo el mundo un lugar mejor?

Es nosotros. Ayudarles.

¿La derecha?

Bien, aquí es ciertamente donde todos comenzamos. Pero viene un punto cuando nuestras buenas intenciones hacia otras amenazan transformarlos de la gente en objetos.


Mi valor verdadero

Las cenas de domingo en Halifax fueron llevadas a cabo cada semana en el gym de la iglesia unida Andrews del St. Nuestras huéspedes eran hombres, mujeres y niños experimentando el espectro completo de la pobreza. La mayoría se ocupaban de apegos y las enfermedades mentales, muchas eran sin hogar. Servimos a aproximadamente 150 comidas a estas familias cada domingo. Las comidas fueron organizadas de modo que sobre el curso de los millares de un año de gente pudiera experimentar el ofrecerse voluntariamente. La gente podría demostrar para arriba en un capricho sin ninguna comisión, preparación o experiencia anterior. Los orienté simplemente con una introducción minuciosa 15 antes de servir la comida.

Ahora, sabía eso fuera de los 50 a 70 voluntarios, sólo un puñado sabría cualquier cosa sobre las aplicaciones la pobreza, la falta de vivienda, el apego o la enfermedad mental. También sabía que desearon sinceramente ayudar de cierta manera. La mayor parte de se habían prepuesto servir en las cenas de domingo por una cierta hora, pero sus vidas ocupadas las habían mantenido ausentes. Es decir, hasta hoy.

Hoy, esta gente había manejado poner otras comisiones a un lado para demostrar para arriba. Eran listos diferenciar, alimentan el hambriento, solucionan un problema. Así pues, me introduje y di un bosquejo rápido de cómo la comida funcionaría. Entonces, tomé algunos minutos para dirigirme expectativas de nuestros voluntarios las':

“Los pobres no son un problema que se solucionará, y no vamos a hacer una abolladura en las aplicaciones el hambre aquí hoy. ¿”

Todos los ojos centelleo, claramente pidiendo, “sí? ¿Cuál, de hecho, estamos tan que planean lograr repartiendo todo este alimento? ”

Continué, “nosotros estoy aquí recordar quiénes somos; donde miente nuestro valor verdadero. Los mensajes nos hemos bombardeado toda la semana que intentan persuadirnos que nuestro valor está encontrado en las etiquetas en nuestras ropas, el modelo de nuestro coche, la cantidad cuadrada de nuestra casa, las letras nuestro grado, y el tonelaje de nuestra consumición. Nos conducen para comprar más, vendemos más, hacemos más, consumimos más. ”

Muchas cabezas cabecearon en el acuerdo silencioso, agotado.

“Solamente ningunas de estas cosas nos hacen valiosos. No más que la carencia completa de estas cosas hacen a nuestras huéspedes - los hombres, las mujeres y los niños esperando para recibir esta comida - menos objeto de valor.

Algo, cada uno poseemos un valor natural que supere estas atavíos y las actividades frenzied de nuestras vidas. ”

El grupo había hecho reservado. Algunos mirados el piso, otros intercambiaron saber vistazos.

“De hecho, como voluntario en esta comida, su contribución más alta está estando simplemente aquí. Ahora no me consiga el mal, nosotros necesitan a gente funcionar las comidas, lavan los platos y limpian los pisos,' I dicho pues sonreí y codeé a individuo al lado de mí. El `pero el regalo más asombroso que usted tiene que ofrecer es el mensaje simple “usted lo vale”. Demostrando para arriba aquí hoy por apenas horas de un par, usted está diciendo a nuestras huéspedes, “usted vale algo de mi vida. ”

Mientras que le ejercieron presión sobre toda la semana para hacer más, gana más, hace más, decían estos hombres y mujeres para conseguir de la calle, consiguen lejos de la puerta, van hallazgo un trabajo. Dos horas de su vida esta tarde de domingo es priceless. Porque recordamos hoy juntos quiénes somos. Nos recordamos donde miente nuestro valor verdadero. Y nos levantamos para arriba en una celebración de la vida, de la comunidad y de la esperanza. ”

La orientación concluiría con un breve rezo de la gratitud. Entonces, caminamos hacia fuera juntos para pasar tiempo con nuestras huéspedes… y para recordar, si solamente por algunos momentos, nuestro valor mutuamente natural.


Donde miente nuestro valor verdadero

En las cenas de domingo, los voluntarios del tiempo pasados entre las huéspedes eran esenciales. Era cuando la línea entre “nosotros y ellos” se veló suficientemente. ¿Quién es porción y quién se está sirviendo? ¿Quién realmente da, y quién recibe? A menos que nos enganchemos personalmente con ésos estamos sirviendo, nosotros nos encontraremos el trabajar para fijarlos. Nuestra meta se centrará en permitirles parecer, actuar, y hablar “nosotros.” Seguros, deseamos estas cosas por buenas razones. La pobreza no es una cultura del `' que se preservará y acariciada. Es, algo, una clase societal que existe debido a injusticia y la apatía systemic. Pero hay una diferencia que define entre la pobreza de la visión pues una edición que se tratará, y objectifying ésos afectados por la pobreza viéndolos como problema que se fijará.

Cuando nos motivan para ayudar algún otro que consideramos naturalmente qué bueno podemos hacer, qué recursos tenemos que ofrecer, y cómo podemos activamente ser una parte de una cierta clase de solución. Deseamos al arreglo del `' algo, desarrollamos una solución al problema. Deseamos hacer vida mejor. Una vez más no hay nada mal con ése, mientras ése sea el punto de partida. Si permanecemos allí, con esas nociones de los ricos del `y el `tenga nots' que comenzaremos casi ciertamente objectify a gente.

El interés propio, no altruismo es qué hace para un gran voluntario. Ayude a sus voluntarios a descubrir las razones personales que tienen para estar allí. El hacer tan asegurará su comisión y guardarlos de objectifying ésos que están trabajando con.

Consultor mayor
de Chris Jarvis, valor observado, email de Toronto, Canadá
416-567-2004 yo; chrisjarvis@realizedworth.com
ensamblan nuestro Página de Facebook
Sígame en Twitter @RealizedWorth
Cheque hacia fuera Mi perfil de LinkedIn

Desideri i buoni volontari? Faccia uscire l'altruistico, trovi il Self-Interested (parte 2 di 2)
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Selflessness ed il altruism si dirigono verso i volontari difettosi. Senza interesse personale, i volontari lasciano facilmente gli impegni e objectify quelli che stanno provando a aiutare.


Buon: appena abbastanza buon

Quando l'esposizione della gente fino al volontario per la prima volta là è motivi multipli dietro quella decisione. Quasi certamente, quei motivi sono estrinseci. Una motivazione è estrinseca quando esiste fuori della persona - come un atleta che ritiene coercitivo per funzionare più duro quando sente la folla incoraggiarlo sopra. D'altra parte, la motivazione intrinseca esiste presso noi - come quando quell'atleta funziona più duro a causa del piacere lo sport porta. (Per più su estrinseco contro la motivazione intrinseca legga la parte 1 di questa serie). Quando viene all'offerta, non è che la motivazione estrinseca non è buona - è abbastanza buono solo.

Le motivazioni estrinseche non sono abbastanza buone perché non durano. D'altra parte, quando la nostra motivazione è intrinseca, personale e legato alla nostra identità, si trasforma in in una priorità. Se desideriamo la gente offrirci volontariamente con noi sopra la lunga distanza, allora dobbiamo lasciare abbiamo glorificato altruistico, per interesse personale genuino.

Ma attesa, non sta offrendosi volontariamente è circa dare indietro? Non è circa l'apprezzamento de quanto abbiamo ed aiutando qualcuno che non abbia così tanto? L'offerta è selfless, non è? Fare buon, risolvendo i problemi, rendenti al mondo un posto migliore?

È noi. Assistenza loro.

Destra?

Bene, quello è certamente dove tutti cominci. Ma viene un punto quando le nostre buone intenzioni verso altre minacciano di trasformarle dalla gente negli oggetti.


Il mio valore allineare

I Suppers di domenica a Halifax sono stati tenuti ogni settimana nel gym della chiesa unita Andrews della st. I nostri ospiti erano uomini, donne e bambini avvertenti lo spettro completo di povertà. La maggior parte dealing with le aggiunte e le malattie mentali, molte erano senza casa. Abbiamo servito a circa 150 pasti a queste famiglie ogni domenica. I pasti sono stati organizzati in modo che sopra il corso dei migliaia di anno della gente potesse sperimentare offrirsi volontariamente. La gente potrebbe rivelare su un whim senza alcun'impegno, preparazione o esperienza anteriore. Li ho orientati semplicemente con un'introduzione minuta 15 prima del servizio del pasto.

Ora, ho conosciuto quello dai 50 - 70 volontari, solo una manciata conoscerebbe qualche cosa circa le emissioni di povertà, del homelessness, dell'aggiunta o della malattia mentale. Inoltre ho saputo che hanno desiderato francamente aiutare in qualche modo. La maggior parte di loro avevano inteso servire ai Suppers di domenica per un certo tempo, ma le loro vite occupate li avevano mantenuti assenti. Cioè fino ad oggi.

Oggi, questa gente era riuscito a mettere altri impegni da parte per rivelare. Erano aspettano per fare una differenza, alimentano l'affamato, risolvono un problema. Così, mi sono introdotto ed ho dato un abbozzo rapido di come il pasto funzionerebbe. Allora, ho occorr alcuni minuti per parlare aspettative ai nostri volontari':

“I poveri non sono un problema da risolvere e non stiamo andando fare un'ammaccatura nelle emissioni di fame qui oggi. „

Tutti gli occhi hanno lampeggiato, chiaramente chiedendo, “sì? Così che cosa, infatti, siamo che progettiamo compire distribuendo tutto questo alimento? „

Sono continuato, “noi sono qui ricordarmi di chi siamo; dove il nostro valore allineare si trova. Siamo stati bombardati tutta la settimana dai messaggi che provano a persauderli che il nostro valore è trovato nelle etichette sui nostri vestiti, nel modello del nostro automobile, nel metraggio quadrato della nostra casa, nelle lettere nel nostro grado e nel tonnellaggio del nostro consumo. Siamo guidati per comprare più, vendiamo più, facciamo più, consumiamo più. „

Molte teste hanno annuito col capo nell'accordo silenzioso e esaurito.

“Ma nessun di queste cose li rendono importanti. Non altro che la mancanza completa di queste cose fanno i nostri ospiti - gli uomini, le donne ed i bambini attendenti per ricevere questo pasto - più di meno valuable.

Piuttosto, ciascuno possediamo un valore innato che oltrepassa questi ornamenti e le attività frenzied delle nostre vite. „

Il gruppo era diventato calmo. Alcuni guardati il pavimento, altri hanno scambiato conoscere le occhiate.

“Infatti, come volontario a questo pasto, il vostro più alto contributo sta essendo semplicemente qui. Ora mi non ottenga il torto, noi hanno bisogno della gente di fare funzionare i pasti, lavano i piatti e puliscono i pavimenti,' I detta poichè ho sorriso ed elbowed il tipo vicino me. Il `ma il regalo che più stupefacente dovete offrire è il messaggio semplice “lo valete„. Rivelando qui oggi per appena le ore della coppia, state dicendo ai nostri ospiti, “voi valete alcuna della mia vita. „

Mentre pressured tutta la settimana per fare più, guadagnate più, vi trasformate in più, questi uomini e donne stavano dicendo a per ottenere fuori della via, ottengono via dal portello, vanno ritrovamento un lavoro. Due ore della vostra vita questo pomeriggio di domenica è priceless. Poiché oggi ci ricordiamo insieme di chi siamo. Ci ricordiamo dove il nostro valore allineare si trova. E ci alziamo in su in una celebrazione di vita, di Comunità e di speranza. „

L'orientamento concluderebbe con una breve preghiera di ringraziamento. Allora, camminiamo fuori insieme per spendere il tempo con i nostri ospiti… e per ricordarci, se soltanto per alcuni momenti, del nostro valore reciprocamente innato.


Dove il nostro valore allineare si trova

Ai Suppers di domenica, i volontari di tempo spesi fra gli ospiti erano essenziali. Era quando la linea fra “noi e loro„ è stato sufficientemente vaga. Chi è serving e chi sta servendo? Chi realmente dà e chi riceve? A meno che siamo agganciati personalmente con quelli stiamo servendo, noi ci scopriremo che lavorano per ripararli. Il nostro obiettivo metterà a fuoco sul permettere loro di assomigliare, comportarsi e comunicare “noi.„ Sicuri, desideriamo queste cose per i buoni motivi. La povertà non è una coltura del `' da conservare ed essere. È, piuttosto, un codice categoria sociale che esiste a causa di injustice e di apatia sistematici. Ma ci è una differenza di definizione fra povertà di osservazione poichè un'edizione da richiamare e objectifying quelle influenzate da povertà osservandole come problema da riparare.

Quando siamo motivati per aiutare qualcun'altro che consideriamo naturalmente che buon possiamo fare, che risorse dobbiamo offrire e come possiamo attivamente essere una parte di un certo genere di soluzione. Desideriamo alla difficoltà del `' qualcosa, sviluppiamo una soluzione al problema. Desideriamo rendere la vita migliore. Di nuovo, ci è male niente con quello, finchè quello è il punto di partenza. Se rimaniamo là, con quelle nozioni dei haves del `' e `abbia nots' che quasi certamente cominceremo objectify la gente.

L'interesse personale, non altruism è che cosa si dirige verso un volontario grande. Aiuti i vostri volontari a scoprire i motivi che personali hanno per essere là. Fare così accerterà il loro impegno e mantenerli dal objectifying quelli che stanno funzionando con.

Consulente in materia maggiore
del Chris Jarvis, valore realizzato, email de Toronto, Canada
416-567-2004 me; chrisjarvis@realizedworth.com
uniscono il nostro Pagina di Facebook
Segualo su Twitter @RealizedWorth
Controllo fuori Il mio profilo di LinkedIn

Wünschen Sie gute Freiwilliger? Entleeren Sie das altruistische, finden Sie Self-Interested (Teil 2 von 2)
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Selflessness und Altruismus bilden für schlechte Freiwilliger. Ohne Eigeninteresse entscheiden Freiwilliger leicht aus Verpflichtungen heraus und objectify die, die sie versuchen zu helfen.


Gut: gerade nicht gut genug

Wenn Leuteerscheinen bis zum Freiwilliger zum ersten Mal dort mehrfache Gründe hinter dieser Entscheidung sind. Fast zweifellos, sind jene Gründe äußere. Ein Beweggrund ist äußere, wenn er außerhalb der Person - wie ein Athlet besteht, der gezwungen glaubt, um stark zu laufen, wenn er die Masse hört, ihm an zuzujubeln. Einerseits besteht tatsächlicher Beweggrund innerhalb wir - wie, wenn dieser Athlet stark wegen des Vergnügens läuft, der Sport holt. (Für mehr auf äußerem gegen tatsächlichen Beweggrund lesen Sie Teil 1 dieser Reihe). Wenn es zum Freiwillig erbieten kommt, ist es, nicht daß äußerer Beweggrund nicht gut ist - es ist genug gerechtes nicht gutes.

Äußere Beweggründe sind nicht genug gut, weil sie nicht dauern. Einerseits wenn unser Beweggrund tatsächlich persönlich ist, und gebunden an unsere Identität, wird es eine Priorität. Wenn wir Leute sich mit uns über der Fernbeförderung freiwillig erbieten wünschen, dann müssen wir hinter gehen glorifizierten altruistisches, für echtes Eigeninteresse.

Aber Wartezeit, sich nicht erbietet ist über zurück geben freiwillig? Nicht ist es über das Schätzen, wieviel wir haben und jemand helfend, das nicht soviel hat? Das Freiwillig erbieten ist, nicht wahr? selfless Tun gut, die Probleme lösend und bilden die Welt einen besseren Platz?

Es ist wir. Helfen sie.

Recht?

Gut ist das zweifellos, wo alle wir beginnen. Aber kommt ein Punkt, wenn unsere guten Absichten in Richtung zu anderen bedrohen, sie von den Leuten in Gegenstände umzuwandeln.


Mein zutreffender Wert

Die Sonntag Abendessen in Halifax wurden jede Woche in der Turnhalle Str. Andrews der vereinigten Kirche gehalten. Unsere Gäste waren die Männer, Frauen und Kinder, die das volle Spektrum der Armut erfahren. Die meisten beschäftigten Neigungen und Geisteskrankheiten, viele waren heimatlos. Wir dienten ungefähr 150 Mahlzeiten zu diesen Familien jeden Sonntag. Die Mahlzeiten wurden organisiert, damit über dem Kurs der Tausender von Leuten eines Jahres sich freiwillig zu erbieten erfahren konnte. Leute konnten auf einer Laune ohne irgendeine vorherige Verpflichtung, Vorbereitung oder Erfahrung oben darstellen. Ich orientierte sie einfach mit einer minuziösen Einleitung 15, bevor ich die Mahlzeit diente.

Jetzt wußte ich den aus den 50 bis 70 Freiwilligern heraus, nur eine Handvoll alles über die Ausgaben der Armut, der Heimatlosigkeit, der Neigung oder der Geisteskrankheit wissen würde. Ich wußte auch, daß sie herzlichst auf gewisse Weise helfen wollten. Die meisten ihnen hatten beabsichtigt, an den Sonntag Abendessen während einiger Zeit zu dienen, aber ihre beschäftigten Leben hatten sie weg gehalten. Das heißt, bis heute.

Heute hatten diese Leute gehandhabt, andere Verpflichtungen beiseite zu setzen, um oben darzustellen. Sie waren bereit, zu unterscheiden, einziehen das hungrige, lösen ein Problem. So stellte mich ich vor und gab eine schnelle Skizze von, wie die Mahlzeit funktionieren würde. Dann dauerte ich einige Minuten, um Erwartungen zu sprechen zu unserer Freiwilliger':

„Die Armen sind nicht ein gelöst zu werden Problem, und wir werden nicht eine Einbuchtung in den Ausgaben des Hungers hier bilden heute. “

Alle Augen blinkten und offenbar ja baten, „? So was sind tatsächlich wir planend, zu vollenden, indem wir diese ganze Nahrung austeilen? “

Ich fuhr, „wir bin hier, sich zu erinnern fort, an wem wir sind; wo unser zutreffender Wert liegt. Wir sind alle Woche durch Anzeigen bombardiert worden, die versuchen, uns zu überzeugen, daß unser Wert in den Aufklebern auf unserer Kleidung, im Modell unseres Autos, in der quadratischen Gesamtlänge unseres Hauses, in den Buchstaben in unserem Grad und in der Tonnage unseres Verbrauchs gefunden wird. Wir werden gefahren, um mehr zu kaufen, verkaufen mehr, bilden mehr, verbrauchen mehr. “

Viele Köpfe nickten in leise, erschöpfte Vereinbarung.

„Aber keine dieser Sachen bilden uns wertvoll. Nicht mehr als der komplette Mangel an diesen Sachen bilden unsere Gäste - die Männer, die Frauen und die Kinder, die warten, um diese Mahlzeit zu empfangen - weniger Wertsache.

Eher besitzen wir jedes einen angeborenen Wert, der dieses Abfangen und die frenzied Tätigkeiten unserer Leben überschreitet. “

Die Gruppe war ruhig geworden. Einige, die dem Fußboden betrachtet wurden, anderen tauschten das Kennen der flüchtiger Blicke aus.

„Tatsächlich, als Freiwilliger an dieser Mahlzeit, ist Ihr höchster Beitrag einfach hier. Jetzt erhalten Sie mir Unrecht nicht, wir benötigen Leute, die Mahlzeiten laufen zu lassen, waschen die Teller und säubern die Fußböden,' gesagtes I, da ich den Kerl nahe bei mir lächelte und stieß. `Aber das erstaunlichste Geschenk, die Sie anbieten müssen, ist die einfache Anzeige, „Sie sie wert sind“. Indem Sie oben hier heute gerade Stunden lang eines Paares darstellen, erklären Sie unseren Gästen, „Sie wert sind etwas von meinem Leben. “

Während Sie alle Woche gedrueckt wurden, zum mehr zu tun, gewinnen mehr, werden mehr, wurden diese Männer und Frauen erklärt, um von der Straße wegzugehen, erhalten weg von der Tür, gehen Entdeckung ein Job. Zwei Stunden Ihres Lebens ist dieser Sonntag Nachmittag unbezahlbar. Weil heute wir uns zusammen erinnern, an wem wir sind. Wir erinnern uns, wo unser zutreffender Wert liegt. Und wir heben uns oben in einer Feier des Lebens, der Gemeinschaft und der Hoffnung an. “

Die Lagebestimmung würde mit einem kurzen Gebet von Dankbarkeit folgern. Dann wurden wir gehen heraus zusammen Zeit mit unseren Gästen verbringen… und sich, wenn nur während einiger Momente, an unseren gegenseitig angeborenen Wert erinnern.


Wo unser zutreffender Wert liegt

An den Sonntag Abendessen waren die Zeitfreiwilliger, die unter den Gästen ausgegeben wurden, wesentlich. Es war, als die Linie zwischen „uns und ihnen“ genug verwischt wurde. Wer ist Umhüllung und wer wird gedient? Wer gibt wirklich und wer empfängt? Es sei denn wir persönlich in denen engagiert werden, dienen wir, wir uns finden zu arbeiten, um sie zu regeln. Unser Ziel konzentriert auf das Ermöglichen sie, wie „wir auszusehen, zu fungieren und zu sprechen.“ Sicher, wünschen wir diese Sachen aus triftigen Gründen. Armut ist nicht eine konserviert zu werden und geschätzt worden `Kultur,'. Es ist eher eine gesellschaftliche Kategorie, die wegen des Körperunrechts und der Apathie besteht. Aber es gibt einen definierenden Unterschied zwischen Betrachtung Armut da eine gewendet zu werden, und die objectifying Ausgabe, die durch Armut beeinflußt werden, indem man sie als geregelt zu werden ansieht Problem.

Wenn wir motiviert werden, um jemand anderes zu helfen, das wir natürlich betrachten, welches gutes wir tun können, welche Betriebsmittel wir anbieten müssen und wie wir ein Teil irgendeiner Art Lösung aktiv sein können. Wir wünschen zur `Verlegenheit' etwas, entwickeln eine Lösung zum Problem. Wir möchten das Leben besser bilden. Wieder gibt es nichts falsch mit dem, solange der der Ausgangspunkt ist. Wenn wir dort bleiben, mit jenen Begriffen der `haves' und `haben Sie nots,', das wir fast zweifellos objectify Leute anfangen.

Eigeninteresse, nicht Altruismus ist, was für einen großen Freiwilliger bildet. Helfen Sie Ihren Freiwilligern, die persönlichen Gründe zu entdecken, die sie für dort sein haben. So tun stellt ihre Verpflichtung sicher und sie vom Objectifying die halten, die sie mit bearbeiten.

Chris Jarvis
älterer Berater, verwirklichter Wert, Toronto, Kanada 416-567-2004
email ich; chrisjarvis@realizedworth.com
verbinden unser Facebook Seite
Follow-me auf Twitter @RealizedWorth
Überprüfung heraus Mein LinkedIn Profil

Queira voluntários bons? Despeje o Altruistic, encontre o Self-Interested (parte 2 de 2)
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Selflessness e o altruism fazem para voluntários maus. Sem self-interest, os voluntários opt fàcilmente fora dos compromissos e objectify aqueles que estão tentando ajudar.


Bom: apenas nao bom bastante

Quando os povos mostrarem até o voluntário para a primeira vez que há umas razões múltiplas atrás dessa decisão. Quase certamente, aquelas razões são extrinsic. Um motivation é extrinsic quando existe fora da pessoa - como um atleta que sinta compelido para funcionar mais duramente quando ouve a multidão cheer sobre o. Na uma mão, o motivation intrínseco existe dentro de nós - como quando esse atleta funciona mais duramente por causa do prazer o esporte traz. (Para mais em extrinsic contra o motivation intrínseco leia a parte 1 desta série). Quando vem a se oferecer, não é que o motivation extrinsic não é bom - é nao bom justo bastante.

Os motivations Extrinsic não são bons bastante porque não duram. Na uma mão, quando nosso motivation é intrínseco, pessoal, e amarrado a nossa identidade, transforma-se uma prioridade. Se nós quisermos povos se oferecer com nós sobre o longo - transporte, então nós devemos sair atrás do glorificamos altruistic, para o self-interest genuíno.

Mas espera, não se está oferecendo é sobre dar para trás? Não é sobre apreciar quanto nós temos, e ajudando a alguém que não tem tanto? Oferecer-se é selfless, não é? Fazer bom, resolvendo os problemas, fazendo ao mundo um lugar melhor?

É nós. Ajudando a lhes.

Direita?

Bem, isso é certamente o lugar onde nós todos começamos. Mas vem um ponto quando nossas intenções boas para outras ameaçam as transformar dos povos em objetos.


Meu valor verdadeiro

Os Suppers de domingo em Halifax foram prendidos cada semana no gym da igreja unida Andrews do St. Nossos convidados eram homens, mulheres e crianças experimentando o spectrum cheio da pobreza. A maioria estavam tratando dos addictions e as doenças mentais, muitas eram desabrigadas. Nós servimos aproximadamente 150 refeições a estas famílias a cada domingo. As refeições foram organizadas de modo que sobre o curso de milhares de um ano de povos pudesse experimentar se oferecer. Os povos poderiam mostrar acima em um whim sem nenhuma compromisso, preparação ou experiência prévia. Eu orientei-os simplesmente com uma introdução 15 minuciosa antes de servir à refeição.

Agora, eu soube aquele fora dos 50 a 70 voluntários, only um punhado saberia qualquer coisa sobre as introduções da pobreza, do homelessness, do addiction ou da doença mental. Eu soube também que quiseram sincerely ajudar em alguma maneira. A maioria deles tinham pretendido servir em Suppers de domingo por alguma hora, mas suas vidas ocupadas tinham-nos mantido ausentes. Isto é, até hoje.

Hoje, estes povos tinham controlado reservar outros compromissos a fim mostrar acima. Estavam prontos para fazer uma diferença, alimentam o com fome, resolvem um problema. Assim, eu introduzi-me myself e dei-me um esboço rápido de como a refeição se operaria. Então, eu fiz exame de alguns minutos para dirigir-se expectativas aos nossos voluntários':

“Os pobres não são um problema a ser resolvido, e nós não estamos indo fazer aqui um dente nas introduções da fome hoje. ”

Todos os olhos piscaram, claramente pedindo, “sim? Assim que, no fato, somos nós que planeamos realizar entregando para fora todo este alimento? ”

Eu continuei, “nós estou aqui recordar quem nós somos; onde nosso valor verdadeiro se encontra. Nós fomos bombardeados toda a semana pelas mensagens que tentam nos persuadir que nosso valor está encontrado nas etiquetas em nossa roupa, no modelo de nosso carro, no footage quadrado de nossa casa, nas letras em nosso grau, e no tonnage de nosso consumo. Nós somos dirigidos para comprar mais, vendemos mais, fazemos mais, consumimos mais. ”

Muitas cabeças assentiram no acordo silencioso, esgotado.

“Mas nenhumas destas coisas fazem-nos valiosos. Não mais do que a falta completa destas coisas fazem nossos convidados - os homens, as mulheres e as crianças esperando para receber esta refeição - mais menos artigo de valor.

Rather, nós cada um possuímos um valor innate que transcends esta caça com armadilhas e as atividades frenéticas de nossas vidas. ”

O grupo tinha-se tornado quieto. Alguns olhados o assoalho, outro trocaram saber glances.

“No fato, como um voluntário nesta refeição, sua contribuição mais elevada está estando simplesmente aqui. Agora não me comece o erro, nós necessitam povos funcionar as refeições, lavam os pratos e limpam os assoalhos,' I dito porque eu sorri e elbowed o guy ao lado de mim. O `mas o presente que o mais surpreendente você tem que oferecer é a mensagem simples “você a vale a pena”. Mostrando acima aqui hoje por apenas horas de um par, você está dizendo nossos convidados, “você vale a pena alguma de minha vida. ”

Quando você foi exercido pressão sobre toda a semana para fazer mais, ganha mais, se transforma mais, estes homens e mulheres eram ditos para começar fora da rua, começam longe da porta, vão achado um trabalho. Duas horas de sua vida esta tarde de domingo é priceless. Porque hoje nós recordamos junto quem nós somos. Nós lembramo-nos onde nosso valor verdadeiro se encontra. E nós levantamo-nos acima em um celebration da vida, da comunidade e da esperança. ”

A orientação concliria com um prayer breve da gratitude. Então, nós andamos para fora junto para gastar o tempo com nossos convidados… e para recordar, se somente por alguns momentos, nosso valor mutuamente innate.


Onde nosso valor verdadeiro se encontra

Em Suppers de domingo, os voluntários do tempo gastados entre os convidados eram essenciais. Era quando a linha entre “nós e eles” se tornou borrada suficientemente. Quem são serving e quem está sendo servido? Quem dão realmente, e quem recebe? A menos que nós nos tornarmos acoplados pessoalmente com aqueles nós estamos servindo, nós encontrar-nos-emos trabalhar para repará-los. Nosso objetivo focalizará em permiti-los de olhar, agir, e falar como “nós.” Certos, nós queremos estas coisas para razões boas. A pobreza não é uma cultura do `' a ser preservada e estimado. É, rather, uma classe societal que exista por causa do injustice e do apathy systemic. Mas há uma diferença definindo entre a pobreza da visão porque uma edição a ser dirigida, e objectifying aquelas afetadas pela pobreza vendo os como um problema a ser reparado.

Quando nós motivated para ajudar a alguma outra pessoa que nós consideramos naturalmente que bom nós podemos fazer, que recursos nós temos que oferecer, e como nós podemos ativamente ser uma parte de algum tipo da solução. Nós queremos ao reparo do `' algo, desenvolvemos uma solução ao problema. Nós queremos fazer a vida melhor. Outra vez, não há nada erradamente com aquele, contanto que aquele for o ponto começar. Se nós permanecermos lá, com aquelas noções dos haves do `' e `tenha nots' que nós começaremos quase certamente objectify povos.

O Self-interest, não altruism é o que faz para um voluntário grande. Ajude a seus voluntários descobrir as razões que pessoais têm estando lá. Fazer assim assegurará seu compromisso e para mantê-los de objectifying aqueles que estão trabalhando com.

Consultante sênior
de Chris Jarvis, valor realizado, email de Toronto, Canadá
416-567-2004 mim; chrisjarvis@realizedworth.com
juntam o nosso Página de Facebook
Siga-me em Twitter @RealizedWorth
Verificação para fora Meu perfil de LinkedIn

Önska bra volontärer? Dumpa det Altruistic, finna det egennyttigt (del 2 av 2)
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Selflessness och altruism gör för dåligavolontärer. Utan egennytta opt objectify volontärer lätt ut ur förpliktelser och de som de är prövas att hjälpa.


Goda: rättvis inte goda nog

När folket visar att upp till volontären för den första tiden där är, resonerar multipeln bak det beslut. Nästan bestämt, resonerar de är extrinsic. En motivation är extrinsic, när den finns förutom personen - gilla en idrottsman nen som känselförnimmelser som tvingas för att köra mer hård, när han hör folkmassan hurra på honom. Å ena sidan finns den inneboende motivationen inom oss - gilla, när den idrottsman nen kör mer hård på grund av nöjet som sporten kommer med. (För mer på extrinsic kontra inneboende motivation läs del 1 av denna serie). När det kommer till att ställa upp som frivillig, är det inte att den extrinsic motivationen inte är bra - det är den rättvisa inte godan nog.

Extrinsic motivationar är inte bra nog, därför att de inte varar. Å ena sidan när vår motivation är inneboende, personlig, och bundet till vår identitet, blir det en prioritet. Om vi önskar att folket ska ställa upp som frivillig med oss över det långt - transportsträckan, därefter måste vi lämna bak det glorifierade altruistic, för äkta egennytta.

Men väntan, inte ställa upp som frivillig är om att ge baksida? Inte är det om att uppskatta, hur mycket vi har, och portionen någon som inte har så mycket? Att ställa upp som frivillig är selfless, inte är den? Göra godan som löser problem, danande världen som ett bättre förlägger?

Det är oss. Portion dem.

Högert?

Välla fram det är bestämt var alla vi startar. Men det kommer en peka, när våra bra avsikter in mot andra hotar för att omforma dem från folk in i anmärker.


Min riktiga värderar

Söndagkvällsmål i Halifax rymdes varje vecka i idrottshallen av förenade kyrkan för St den Andrews. Våra gäster var manar, kvinnor och barn som erfar den fulla spectrumen av armod. Mest handlade med böjelser, och mentala illnesses, många var hemlösa. Vi tjänade som ungefärligt 150 mål till dessa familjer varje söndag. Målen organiserades, så att över jaga av ett år det tusentals folket kunde erfara att ställa upp som frivillig. Folket kunde visa upp på en whim utan någon föregående förpliktelse, förberedelse eller erfara. Jag orienterade enkelt dem med en minimal inledning 15 för portion målet.

Nu visste jag att ut ur de 50 till 70 volontärerna, only en skulle näve vet något om utfärdar av armod, homelessness, böjelse eller mentalsjukdom. Jag visste också att de önskade uppriktigt att hjälpa i något långt. Mest av dem hade ämnat till serven på söndagkvällsmål för någon tid, men deras upptagna liv hade hållit dem away. Det är, till i dag.

I dag hade dessa folk klarat av till uppsättningen åt sidan andra förpliktelser för att att visa upp. De var ordnar till för att göra en skillnad, matar det hungrigt, löser ett problem. Så introducerade gav jag jag själv och en ömt ställe skissar av hur det skulle målet fungerar. Därefter tog jag några noterar för att tilltala våra volontär förväntningar:

”Är det fattigt inte ett problem som ska lös, och vi går inte att göra en buckla i utfärdar av hunger här i dag. ”

Synar allt blinkat och klart att fråga, ”ja? Så vad, i faktum, planerar vi för att utföra, genom att räcka ut all denna mat? ”

Fortsatte jag, ”oss är här att minnas vem vi är; var våra riktiga värderar lies. Vi har bombarderats all vecka av meddelanden, att försök att övertala oss, att vårt värdera finnas i etiketterna på vår kläder, modellera av vår bil, kvadrerafootagen av vårt hus, märker i vår grad och tonnagen av vår förbrukning. Vi är drivande till köp mer, säljer mer, gör mer, konsumerar mer. ”

Många huvud som nickas i tyst utmattad överenskommelse.

”Bara ingen av dessa saker gör oss värdesak. Inte något mera än den färdiga bristen av dessa saker gör våra gäster - manarna, kvinnorna och barnen som väntar för att motta detta mål - mindre värdesak.

Ganska värderar vi som varje äger ett innate, som överskrider dessa tillbehörar och de frenzied aktiviteterna av våra liv. ”

Hade gruppen blivit tyst. Några som sågs däcka, andra utbytte att veta ögonkast.

”I faktum, som en volontär på detta mål, är ditt högsta bidrag enkelt här. Nu få inte mig fel, oss behöver folk att köra målen, tvättar disken, och den rengöringen däckar,' sagt I, som jag log och armbågade grabben bredvid mig. `Men den mest fantastiska gåvan som du måste att erbjuda, är det enkla meddelandet, ”du är värd det”. Vid visning upp här i dag för precis timmar för en koppla ihop, är du träffande våra gäster, ”dig är värd något av mitt liv. ”

Stunder pressades du all vecka som gör mer, når mer, blir mer, dessa manar, och kvinnor berättades för att få av gatan, får i väg från dörren, går fyndet ett jobb. Två timmar av ditt liv är denna söndageftermiddag obetalbar. Därför att i dag vi minns tillsammans vem vi är. Vi påminner varje annan var våra riktiga värderar lies. Och vi lyfter varje annan upp i en beröm av liv, gemenskapen och hopp. ”

Avslutar den skulle riktningen med en kort bön av tacksamhet. Därefter skulle vi går ut tillsammans för att spendera tid med våra gäster…, och att minnas, om endast för några ögonblick, vårt ömsesidigt innate värdera.


Var våra riktiga värderar lies

På söndagkvällsmål var tidvolontärerna som spenderades bland gästerna, nödvändiga. Det var när fodra mellan ”oss och dem” blev tillräckligt suddig. Är vem portionen, och vem tjänas som? Ger sig vem egentligen, och vem mottar? Om inte vi blir personligen förlovade med de, är vi portionen, oss ska det funktionsdugliga fyndet oss själva för att fixa dem. Vårt ska mål fokuserar på att möjliggöra dem för att se, agera och tala något liknande ”oss.”, Säkra önskar vi dessa saker för gott skäl. Armod är inte `- kultur' som ska bevaras och en cherisheds. Det är, snarlikt, klassificerar ett societal som finns på grund av systemic orättvisa och apati. Men det finns en definierande skillnad mellan visningarmod som en utfärda som ska tilltalas och objectifyings de som påverkas av armod, genom att beskåda dem som ett problem som ska fixas.

När vi motiveras för att hjälpa någon annars, betraktar vi naturligt vilken goda vi kan göra, vilka resurser vi måste att erbjuda, och hur vi kan aktivt vara en del av någon sort av lösningen. Vi önskar till `- knipan' något, framkallar en lösning till problemet. Vi önskar att göra liv bättre. Igen finns det ingenting orätt med det, så länge som det är startpunkten. Om vi staget där, med den småartiklar av `- havesna' och `har nots', ska vi börjar nästan bestämt objectify folk.

Egennytta inte altruism är vad gör för en stor volontär. Hjälp dina volontärer att upptäcka det personligt resonerar dem har för att vara där. Att göra som ska så, ser till deras förpliktelse, och uppehället dem från objectifying de är de funktionsdugliga med.

Chris Jarvis
hög konsulent, realiserad värd, Toronto, Kanada 416-567-2004
e-post mig; chrisjarvis@realizedworth.com
sammanfogar vårt Facebook sida
Följ mig på Twitter @RealizedWorth
Kontroll ut Min LinkedIn profilerar

Те хороших волонтеров? Сбросьте альтруистическое, найдите Self-Interested (часть 2 2)
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Selflessness и альтруизм делают для плохих волонтеров. Без своекорыстия, волонтеры легко opt из принятий окончательного решения и objectify те, котор они пытаются помочь.


Хорошо: как раз хорошо достаточно

Когда выставкой людей до волонтера for the first time там будет множественные причины за тем решением. Почти некоторо, те причины extrinsic. Мотивировка extrinsic когда она существует вне персоны - как спортсмен чувствует вынужденным побежать более крепко когда он слышит, что толпа веселит его дальше. С другой стороны, внутреннеприсущая мотивировка существует внутри мы - как когда тот спортсмен бежит более крепко из-за удовольствия спорт приносит. (Для больше на extrinsic против внутреннеприсущей мотивировки прочитайте часть 1 этой серии). Когда оно приходит к волонтирить, оно не что extrinsic мотивировка не хороша - справедливо хорошо достаточно.

Extrinsic мотивировки не хороши достаточно потому что они не продолжают. С другой стороны, когда наша мотивировка внутреннеприсуща, лична, и после того как я связана к нашей тождественности, будет приоритетом. Если мы хотим людей волонтирить с нами над длинним -, то перетаскивание, после этого мы должны выйти за воспели альтруистическое, для неподдельного своекорыстия.

Но ожидание, не волонтирит о давать назад? Не оно о appreciating мы имеем, и помогающ кто-то которое не имеет so much? Волонтирить selfless, не так ли? Делать хороший, разрешающ проблемы, делая миром более лучшее место?

Оно нами. Помогать им.

Право?

Наилучшим образом, то некоторо где мы все начинаем. Но приходит пункт когда наши хорошие намерия к другим угрожают преобразовать их от людей в предметы.


Мое истинная стоимость

Ужины воскресенья в Halifax держались каждая неделя в гимнастике церков St соединенной Andrews. Наши гости были людьми, женщинами и дет испытывая полный спектр скудости. Большая часть dealing with наркомании и умственными болезнями, много было бездомные как. Мы служили приблизительно 150 едам к этим семьям каждое воскресенье. Еды были организованы так НОП над курсом тысяч года людей был в состоянии испытать волонтирить. Люди смогли показать вверх на прихоти без любых прежних принятия окончательного решения, подготовки или опыта. Я просто ориентировал их с мельчайшим введением 15 перед служением еды.

Теперь, я знал то из от 50 до 70 волонтеров, только пригорошня знала бы что-нибыдь о вопросах скудости, homelessness, наркомании или умственной болезни. Я также знал что они задушевно хотели помочь in some way. Большое часть из их предназначила служить на ужинах воскресенья на некоторое время, но их многодельные жизни сдержали их отсутствующе. That is, до сегодня.

Сегодня, эти люди управляли set aside другие принятия окончательного решения для того чтобы показать вверх. Они были готовы внести изменения, подают голодное, разрешают проблему. Так, я ввел и дал быстро эскиз как еда работала бы. После этого, я требовал немного минут для того чтобы адресовать ожиданности наших волонтеров':

«Бедные не будут проблемой, котор нужно разрешить, и мы не идем сделать вдавленное место в вопросах голода здесь сегодня. »

Все глаза моргнули, ясно спрашивающ, «да? Так, в действительности, мы планируя выполнить путем hand out полностью эта еда? »

Я продолжался, «мы должны здесь вспомнить мы; где наше истинная стоимость лежит. Мы были бомбардированы вся неделя сообщениями пытаются уговорить нас что наше значение найдено в ярлыках на наших одеждах, модели нашего автомобиля, квадратном footage нашей дома, письмах в нашем STEPENи, и тоннажности нашего потребления. Мы управляемся для того чтобы купить больше, продаем больше, делаем больше, уничтожаем больше. »

Много головок кивнули в молчком, вымотанном согласовании.

«Только никакие из этих вещей делают нас ценно. Не больше чем вполне отсутсвие этих вещей делают наших гостей - люди, женщины и дети для того чтобы получить эту еду - более менее ценность.

Довольно, мы каждое обладаем innate значением которое переступает пределы эти запутывания и frenzied RABOTы наших жизней. »

Группа стала тихой. Некоторые посмотренные полу, другим обменяли знать блестняны.

«В действительности, как волонтер на этой еде, ваш самый высокий вклад просто здесь. Теперь не получите мне неправду, мы нужно люди побежать еды, помойте тарелки и очистьте пола,' сказанное I по мере того как я усмехнулся и протолкнулся ванту рядом с мной. `Но amazing подарком, котор вы должны предложить будут просто сообщение «вы be worth оно». Путем показывать вверх здесь сегодня на как раз часы пары, вы говорите наших гостей, «вы be worth некоторая из моей жизни. »

Пока вы были надавлены вся неделя для того чтобы сделать больше, приобретаете больше, будете больше, эти люди и женщины говорились для того чтобы получить с улицы, получают далеко от двери, идут находка работа. 2 часа вашей жизни это после полудня воскресенья priceless. Потому что сегодня мы вспоминаем совместно мы. Мы remind где наше истинная стоимость лежит. И мы поднимаем вверх в торжестве жизни, общины и упования. »

Ориентация заключила бы с кратко молитвой признательности. После этого, мы погуляли бы вне совместно для того чтобы потратить время с нашими гостями… и вспомнить, если только на немного моментов, наше взаимно innate значение.


Где наше истинная стоимость лежит

На ужинах воскресенья, волонтеры времени потраченные среди гостей были необходимы. Оно было когда линия между «нами и ими» стала достаточно запачканной. Будут сервировкой и служит? Реально дают, и получает? Если мы не стать лично включенными с теми мы служим, мы найдем, что работали для того чтобы зафиксировать их. Наша цель сфокусирует на позволять они посмотреть, подействовать, и поговорить как «мы.» Уверенн, мы хотим эти вещи для хороших причин. Скудостью не будет взлелеянную культура `', котор нужно сохранить и. Будет, довольно, социетальным типом который существует из-за внутрирастительных несправедливости и вялости. Но будет определяя разница между скудостью viewing по мере того как вопрос, котор нужно адресовать, и objectifying те повлиянные на скудостью путем осматривать их как проблема, котор нужно зафиксировать.

Когда мы motivated для того чтобы помочь someone else, котор мы естественно учитываем что хорошее мы можем сделать, что ресурсы мы должны предложить, и как мы можем активно быть частью некоторого вроде разрешения. Мы хотим к fix `' что-то, начинаем разрешение к проблеме. Мы хотим сделать жизнь лучше. Опять, ничего неправильно с тем, покуда то будет точка отсчета. Если мы остаемся там, то с теми придумками haves `' и `имейте nots', котор мы почти некоторо начнем objectify люди.

Своекорыстие, не альтруизм делает для большого волонтера. Помогите вашим волонтерам открыть личные причины, котор они имеют для быть там. Делать так обеспечит их принятие окончательного решения и держать их от objectifying те, котор они работают с.

Консультант Крис
Jarvis старший, осуществлянная стоимость, Email Toronto, Канады
416-567-2004 я; chrisjarvis@realizedworth.com
соединяют наше Страница Facebook
Последуйте за мной на Twitter @RealizedWorth
Проверка вне Мой профиль LinkedIn

Wil Goede Vrijwilligers? Dump Altruïstisch, vind Zelf-Interessant (een Deel 2 van 2)
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Selflessness en de onbaatzuchtigheid maken voor slechte vrijwilligers. Zonder eigenbelang, objectify de vrijwilligers gemakkelijk opt-out van verplichtingen en die zij proberen te helpen.


Goed: enkel niet goed genoeg

Wanneer de mensen tot vrijwilliger voor het eerst tonen zijn er veelvoudige redenen achter dat besluit. Bijna zeker, zijn die redenen extrinsiek. Een motivatie is extrinsiek wanneer het buiten de persoon - zoals een atleet bestaat die gedwongen om voelt harder te lopen wanneer hij menigtecheer hem hoort. Enerzijds, bestaat er intrinsieke motivatie binnen ons - als wanneer die atleet harder wegens het genoegen loopt brengt de sport. (Voor meer op extrinsiek tegenover intrinsiek motivatie gelezen Deel 1 van deze reeks). Wanneer het over zich het aanmelden komt, is het niet dat de extrinsieke motivatie niet goed is - het is enkel niet goed genoeg.

De extrinsieke motivatie is niet goed genoeg omdat zij niet duren. Enerzijds, wanneer onze motivatie intrinsiek is, persoonlijk, en gebonden aan onze identiteit, wordt het een prioriteit. Als wij mensen ons met ons over op lange afstand willen aanmelden, dan moeten wij achter verheerlijkte altruïstisch, voor echt eigenbelang weggaan.

Maar wacht meldt, aan niet zich is over terug het geven? Niet hebben is het over het waarderen van hoeveel wij, en het helpen van iemand wie zo veel niet heeft? Aanmelden zich is selfless, is niet het? Goed doen, oplossend problemen, die maken tot de wereld een betere plaats?

Het is ons. Het helpen van hen.

Recht?

Goed, is dat zeker waar wij allen beginnen. Maar er komt een punt wanneer onze goede bedoelingen naar anderen dreigen om hen van mensen in voorwerpen om te zetten.


Mijn ware waarde

Avondmaal van de zondag in Halifax werd gehouden elke week in de gymnastiek van St Andrews Verenigde Kerk. Onze gasten waren mannen, vrouwen en kinderen die het volledige spectrum van armoede ervaren. De meesten behandelden verslaving en de geestelijke ziekten, velen waren dakloos. Wij dienden ongeveer 150 maaltijd aan deze families elke Zondag. De maaltijd werd georganiseerd zodat in de loop van een jaar duizenden mensen het aanmelden konden ervaren zich. De mensen konden op een gril zonder enige vroegere verplichting, voorbereiding of ervaring verschijnen. Ik oriënteerde hen eenvoudig met een minieme inleiding 15 alvorens de maaltijd te dienen.

Nu, wist ik dat uit de 50 tot 70 vrijwilligers, slechts een handvol om het even wat over de kwesties van armoede, dakloosheid, verslaving of geestelijke ziekte zou kennen. Ik wist ook dat zij oprecht wilden op één of andere manier helpen. De meesten van hen waren bij het Avondmaal van de Zondag voor wat tijd bedoeld te dienen, maar hun bezig leven had hen weg gehouden. Namelijk tot vandaag.

Vandaag, waren deze mensen erin geslaagd om andere verplichtingen terzijde te leggen omhoog te tonen. Zij waren klaar om een verschil te maken, hongerig voeden, een probleem oplossen. Zo, introduceerde ik me en gaf een snelle schets van hoe de maaltijd zou werken. Dan, nam ik een paar notulen om onze vrijwilligers' te richten verwachtingen:

De „armen zijn geen op te lossen probleem, en wij gaan geen deuk in de kwesties van honger hier vandaag maken. “

Alle geknipperde ogen, duidelijk ja vragend, „? Zo wat, in feite, zijn wij van plan om door al dit voedsel uit te delen te verwezenlijken? “

ik ging verder, „wij moeten hier herinneren wie wij zijn; waar onze ware waarde ligt. Wij zijn gebombardeerd al week door berichten die proberen om ons te overreden dat onze waarde in de etiketten op onze kleren, het model van onze auto, de vierkante lengte van ons huis, de brieven in onze graad, en het tonnage van onze consumptie wordt gevonden. Wij worden ertoe aangezet om meer te kopen, meer verkopen, meer maken, meer verbruiken. “

Vele hoofden die in stille, uitgeputte overeenkomst worden geneigd.

„Maar geen van deze dingen maakt ons waardevol. Niet maken any more dan het volledige gebrek aan deze dingen onze gasten - de mannen, de vrouwen en de kinderen die deze minder waardevolle maaltijd wachten te ontvangen -.

Eerder, bezitten wij elk een ingeboren waarde die deze het opsluiten en frenzied activiteiten van ons leven overtreft. De“

groep was stil geworden. Sommigen bekeken de vloer, anderen geruilde het het weten blikken.

„In feite, als vrijwilliger bij deze maaltijd, hier eenvoudig is uw hoogste bijdrage. Word me niet verkeerd nu, wensen wij mensen om de maaltijd in werking te stellen, de schotels wassen en de vloeren schoonmaken,' ik zei aangezien ik glimlachte en de kerel naast me elbowed. `Maar de meest verbazende gift u moet aanbieden is het eenvoudige bericht „u“ de moeite waard bent. Door omhoog hier vandaag voor enkel een paaruren te tonen, vertelt u onze gasten, „u sommige van mijn leven waard zijn. “

Terwijl u al week werd gedrukt om meer te doen, bereikt meer, wordt meer, deze mannen en vrouwen werden verteld om van de straat te krijgen, vanaf de deur krijgen, gaan vondst een baan. Twee uren van uw leven is deze Zondag middag priceless. Omdat vandaag wij samen herinneren wie wij zijn. Wij herinneren elkaar eraan waar onze ware waarde ligt. En wij heffen elkaar in een viering van het leven, gemeenschap en hoop op. De“

richtlijn zou met een kort gebed van dankbaarheid besluiten. Dan, zouden wij opstappen samen om tijd met onze gasten door te brengen… en, als slechts voor een paar ogenblikken, onze wederzijds ingeboren waarde te herinneren.


Waar onze ware waarde ligt

Bij het Avondmaal van de Zondag, waren de tijdvrijwilligers besteed onder de gasten essentieel. Het was toen de lijn tussen „ons en hen“ voldoende vaag werd. Who dient en wie wordt gediend? Who geeft werkelijk, en wie ontvangt? Tenzij wij persoonlijk bezet met die worden dienen wij, zullen wij ons vinden werkend om hen te bevestigen. Ons doel zal zich bij het toelaten van hen om eruit te zien, handeling, en bespreking als „ons.“ concentreren Zeker, willen wij deze dingen om goede redenen. De armoede is geen te bewaren en te koesteren cultuur `'. Het is, eerder een sociale klasse die wegens systemische onrechtvaardigheid en apathie bestaat. Maar er is een het bepalen verschil tussen het bekijken van armoede als kwestie dat moet worden behandeld, en het objectifying van die beïnvloed door armoede door hen als te bevestigen probleem te bekijken.

Wanneer wij worden gemotiveerd om iemand anders te helpen overwegen wij natuurlijk welk goed kunnen doen wij, welke middelen moeten aanbieden wij, en hoe wij actief een deel van één of ander soort oplossing kunnen zijn. Wij willen aan moeilijke situatie `' iets, een oplossing aan het probleem ontwikkelt. Wij willen het leven beter maken. Opnieuw, zijn er niets verkeerd met dat, zolang dat het uitgangspunt is. Als wij daar blijven, met die begrippen van `haves' en `hebben nots' wij bijna zeker zal beginnen objectify mensen.

Het eigenbelang, niet onbaatzuchtigheid is wat voor een groot vrijwilliger maakt. Help uw vrijwilligers de persoonlijke redenen ontdekken die zij voor daar het zijn hebben gehad. Het doen zal dit hun verplichting verzekeren en zal hen van het objectifying van die houden zij met werken.

Chris Jarvis
Senior Consultant, realiseerde met een waarde van, Toronto, Canada 416-567-2004
E-mail me; chrisjarvis@realizedworth.com
sluit me aan bij ons De Pagina van Facebook
Volg me op Twitter @RealizedWorth
Controle uit Mijn Profiel LinkedIn

أردت متطوعات جيّدة? ألقيت الغيريّة, وجدت ال [سلف-ينترستد] (جزء 2 من 2)
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
يجعل [سلفلسّنسّ] وإيثار لمتطوعات سيّئة. دون المصلحة الشخصيّة, يختار متطوعات بسهولة من تعهدات و [أبجكتيفي] أنّ هم يكون يحاولون أن يساعد.


جيّدة: فقط لا جيّدة بكفاية

عندما الناس عرض حتّى متطوعة [فور ث فيرست تيم] هناك يتعدّد أسباب خلف أنّ قرار. تقريبا بالتّأكيد, أنّ أسباب عرضيّة. تحريض عرضيّة عندما يتواجد هو خارج من الشخص - مثل رياضية الذي يشعر يجبر أن يركض [هردر] عندما هو يسمع الحشد ابتهجته فوق. [أن ث ون هند], يتواجد تحريض جوهريّة ضمن نا - مثل عندما أنّ رياضية يركض [هردر] بسبب المتعة الرياضة يحضر. (قرأت لأكثر على عرضيّة ضدّ تحريض جوهريّة جزء 1 من هذا [سري]). عندما يأتي هو إلى [فولونتير], هو ليس أنّ تحريض عرضيّة ليس جيّدة - هو صحيحة لا جيّدة بكفاية.

ليس تحاريض عرضيّة جيّدة بكفاية لأنّ هم لا يدومون. [أن ث ون هند], عندما تحريضنا جوهريّة, شخصيّة, ويقيّد إلى هويتنا, يصبح هو أولوية. إن نحن نريد الناس أن يتطوّع مع نا على ال [لونغ-هول], بعد ذلك نحن ينبغي تركت خلف ال مجّد غيريّة, لالمصلحة الشخصيّة أصليّة.

[فولونتير] غير أنّ إنتظار, ليس حول يعطي إلى الخلف? ليس هو حول يقدّم كم نحن نتلقّى, ويساعد أحد ما الذي لا يتلقّى كثيرا? [فولونتير] أنانيّة, ليس هو? يتمّ جيّدة, يحلّ مشاكل, يجعل العالم مكان جيّدة?

هو نا. يساعدهم.

حق?

جيّدا, أنّ بالتّأكيد حيث نحن كلّ نبدأ. غير أنّ يأتي هناك نقطة عندما نياتنا جيّدة نحو أخرى يهدّدون أن يغيّرهم من الناس داخل أشياء.


ي يصحّ قيمة

يوم الأحد أمسكت أعشية في هاليفاكس كان كلّ أسبوع في ال [جم] من [ست] [أندروس] يوحّد كنيسة. كان ضيفاتنا رجال, نساء وأطفال يختبر ال يشبع طيف الفقر. عالج أكثر كان مع إدمانات و [إيلّنسّس] عقليّة, كثير كانوا بلا مأوى. نحن خدمنا تقريبا 150 وجبات إلى هذا أسرات كلّ يوم الأحد. نظّمت الوجبات كان [س ثت] على المسلك من سنة [ثووسند وف بيوبل] استطاع اختبرت [فولونتير]. الناس استطاع أبديت فوق على نزوة دون أيّ سابقة تعهد, تحضير أو خبرة. أنا ببساطة وجّهتهم مع 15 تقديم دقيقة قبل يخدم الوجبة.

الآن, عرف أنا أنّ من ال 50 [تو] 70 متطوعات, إلاّ أنّ حفنة عرف أيّ شيء حول الإصدارات من فقر, [هوملسّنسّ], إدمان أو علة عقليّة. أنا أيضا عرفت أنّ أراد هم بإخلاص أن يساعد [إين سم وي]. كان أكثر من هم قد نوى أن يخدم في يوم الأحد أعشية ل بعض وقت, غير أنّ حيواتهم مشغولة كانوا قد حافظواهم بعيد. [ثت يس,] حتّى اليوم.

اليوم, كان هذا الناس قد أداروا أن يرصد أخرى تعهدات [إين وردر تو] أبديت فوق. هم كانوا يتأهّب أن يجعل فرق, يغذّي الجائعة, يحلّ مشكلة. هكذا, قدّمبنفسي أنا وأعطى رسم تخطيطيّ سريعة من كيف الوجبة شغل. بعد ذلك, أخذ أنا [ا فو] دقائق أن يخاطب متطوعاتنا' توقعات:

"ليس الفقراء مشكلة أن يكون حللت, ونحن لا نذهب أن يجعل فرصة في الإصدارات الحالة جوع هنا اليوم. "

خزر كلّ أعين, بوضوح يسأل, "نعم? هكذا ماذا, [إين فكت], نكون نحن يخطّط أن ينجز ب [هند ووت] كلّ هذا طعام? "

استمرّ أنا, "نحن هنا أن يتذكّر الذي نحن نكون; حيث نا يصحّ قيمة يكذب. قصفت نحن يتلقّى يكون كلّ أسبوع برسائل أنّ يحاول أن يقنعنا أنّ قيمتنا أسّست في العلامة مميّزة على ملابسنا, النموذج من سيارتنا, القياس قدميّة مربّعة من منزلنا, الحرف في درجتنا, والطنّيّ من إستهلاكنا. نحن قدت أن يشتري أكثر, يبيع أكثر, يجعل أكثر, يستهلك أكثر. "

تذبذب كثير رؤوس في يسكت, يستنزف إتفاق.

"غير أنّ يجعلنا لا شيء من هذا أشياء قيّمة. لا يجعل أيّ من الافتقار كاملة من هذا أشياء ضيفاتنا - الرجال, نساء وأطفال ينتظر أن يستلم هذا وجهة - أقلّ [فلوبل].

بالأحرى, يملك نحن كلّ قيمة فطريّة أنّ يتجاوز هذا نصب الشرك والأنشطة مسعورة من حيواتنا. "

كان المجموعة قد أصبح يسجو. تبادل بعض ينظر في الأرضية, أخرى يعرف لمس.

"[إين فكت], كمتطوعة في هذا وجهة, يكون مساهمتك [هيغست] ببساطة هنا. لا يحصلني الآن خطأ, نحن يحتاج الناس أن يركض الوجهات, يغسل الأطباق وينظّف الأرضية,' أنا يقال بما أنّ أنا ابتسمت ودفع بالمرفق الشدادة [نإكست تو] ي. `غير أنّ الهبة مدهشة أكثر أنت يضطرّ قدّمت الرسالة بسيطة "أنت [ب وورث] هو". ب يبدي فوق هنا اليوم ل فقط زوج ساعات, يقول أنت ضيفاتنا, "أنت [ب وورث] بعض من حياتي. "

بينما أنت كان ضغطت كلّ أسبوع أن يتمّ أكثر, يكسب أكثر, يصبح أكثر, هذا قلت رجال ونساء كان يكون أن يحصل من الشارع, يحصل بعيدا من الباب, يذهب اكتشاف شغل. اثنان ساعات من حياتك هذا يوم الأحد العصر نفيسة. لأنّ اليوم نحن نتذكّر معا الذي نحن نكون. نحن نذكّر بعضهم بعضا حيث نا يصحّ قيمة يكذب. ويرفع نحن بعضهم بعضا فوق في إحتفال من حياة, جماعة وأمل. "

استنتج التوجيه مع صلاة موجزة عرفان جميل. بعد ذلك, أراد نحن يمشي خارجا معا أن ينفق وقت مع ضيفاتنا… وأن يتذكّر, إن فقط ل [ا فو] أعزام, قيمتنا فطريّة بالتّبادل.


حيث نا يصحّ قيمة يكذب

في يوم الأحد أعشية, الوقت كان متطوعات ينفق بين الضيفات أساسيّة. هو كان عندما الخطّ بين "نا وهم" أصبح بشكل كاف يغشي. خدمت الذي يكون حصة والذي يكون? يستلم الذي حقّا يعطي, والذي? ما لم نحن نصبح شخصيّا يشبك مع أنّ يخدم نحن, نحن سيجدبنفسي يعمل أن يثبتهم. ركّز على هدفنا على يمكّنهم أن ينظر, تصرّفت, وتحدّثت مثل "نا." يوقن, يريد نحن هذا أشياء لأسباب جيّدة. فقر ليس `ثقافة' أن يكون حفظت ويدلّل. هو, بالأحرى, صنف إجتماعيّ أنّ يتواجد بسبب [سستميك] ظلم وخمول. غير أنّ هناك يعيّن فرق بين مشاهدة فقر بما أنّ إصدار أن يكون خاطبت, و [أبجكتيفي] أنّ يؤثر بفقر ب يشاهدهم كمشكلة أن يكون ثبتت.

عندما حثثت نحن أن يساعد [سميون لس] نحن بشكل طبيعيّ نعتبر ما جيّدة نحن يستطيع أتمّت, ما موردات نحن يضطرّ قدّمت, وكيف نحن يستطيع بنشاط كنت جزء من بعض نوع الحل. نحن نريد إلى `نقطة معيّنة' شيء, يطوّر حل إلى المشكلة. نحن نريد أن يجعل حياة جيّدة. ثانية, هناك لاشيء على نحو خاطئ مع أنّ, [أس لونغ س] أنّ ال [سترت بوينت]. تلقّيت إن نحن نبقى هناك, مع أنّ أفكار من ال `[هف]' و `[نوتس]' نحن تقريبا بالتّأكيد سنبدأ أن [أبجكتيفي] الناس.

المصلحة الشخصيّة, لا إيثار ماذا يجعل لمتطوعة عظيمة. ساعدت متطوعاتك اكتشفت الأسباب شخصيّة هم يتلقّون ل يكون هناك. سيضمن يتمّ هكذا تعهدهم وحافظتهم من [أبجكتيفي] أنّ هم يكون يعملون مع.

[كريس] [جرفيس]
مستشارة كبريات, يحقّق قيمة, تورونتو, كندا 416-567-2004
بريد إلكترونيّ ي; [كريسجرفيسرليزدوورث.كم]
يتلاقى نا [فسبووك] صفحة
تبعتني على [تويتّر] [رليزدوورث]
تدقيق خارجا ي [لينكدين] قطاع جانبيّ